„Polska jest krajem, w którym większość zdeklarowanych ateistów przyjęła co najmniej dwa, a niektórzy nawet cztery ważne sakramenty w Kościele katolickim. Ewangelizacja ateistów, którzy nigdy do Kościoła nie należeli, a ewangelizacja ateistów, którzy z różnych powodów od Kościoła odeszli, to są dwie różne sprawy. Ale źródła rezygnacji z wiary mogą być bardzo podobne”.
Pełna recenzja: https://www.biblionetka.pl/art.aspx?id=1084593
„Na okładce książki Kazimierza Orłosia „Dom pod Lutnią” pojawiło się dokładne określenie rodzaju literatury, z jaką się w niej spotkamy, a jest nim słowo: powieść. Może w dobie prozatorskich eksperymentów wydawca chce wprost zachęcić czytelnika do lektury klasycznej opowieści, osadzonej w czasie i przestrzeni, z akcją, która rozwija się linearnie, z dialogami, które nie są monologiem wewnętrznym”.
Ciąg dalszy recenzji: https://www.biblionetka.pl/art.aspx?id=1084493
„Jak to się dzieje, że dwudziestotrzyletni młodzieniec, student nauk politycznych, wychowany w rodzinie agnostyckiej i antyklerykalnej, wykształcony w turyńskich szkołach, które dawały pierwszeństwo rozumowi, ironista i sceptyk, a z usposobienia liberał – staje się w ciągu dwóch letnich miesięcy 1964 roku praktykującym katolikiem? Bohaterem tej przemiany jest znany polskim czytelnikom włoski dziennikarz i publicysta Vittorio Messori, autor wywiadu-rzeki z Janem Pawłem II „Przekroczyć próg nadziei”(1994). Tym razem wywiadu udzielił Messori. Autorem pytań jest jego młodszy kolega po piórze – Andrea Tornielli, watykanista dziennika „Il Giornale”. Książka ukazała się w Polsce w 2009 roku”.
Chcę napisać o świętach Bożego Narodzenia w inny sposób. Pominę to, co się łączy ze wspólnym biesiadowaniem, kolędowaniem, pasterką. Po wielu latach spróbuję przypomnieć sobie, jak przeżywałam święta jako kilkuletnie dziecko – co wtedy myślałam i czułam, jakie to miało dla mnie znaczenie i czego nie wiedzieli dorośli. I co z tego zostało na wiele późniejszych lat, do dzisiaj. Czytaj dalej
W październiku tego roku została wydana następna autorska, z niewielką pomocą przyjaciół, płyta Marcina Stycznia o enigmatycznym tytule „10/40”. Wtajemniczeni wiedzą, że jest to dziesiąta płyta na czterdzieste urodziny Artysty, który tę „serialową” granicę przekroczył dwudziestego drugiego października. Czytaj dalej
„Dawanie dobrych rad nie jest zajęciem prostym. Od człowieka odpowiedzialnego wymaga czasu i mądrości. I jeszcze zgody na to, że dla osoby obdarowanej pomocne słowa nie będą zobowiązaniem, ale jedynie pretekstem do szczerego rozliczenia się ze sobą, do postawienia całkiem innych pytań. Czytaj dalej
„Unowocześnianie teologii lub odłożenie jej do lamusa jest błędem. W jednym miejscu autorka pisze, że teologia jest umotywowaniem adoracji. Bez niej nie potrafimy wytłumaczyć, dlaczego wielbimy lub mamy wielbić Boga i jak zrozumieć Jego milczenie. Po wierze czysto emocjonalnej mało zostaje, kiedy przychodzą trudne ludzkie doświadczenia. Wiara ma swoje etapy i trzeba się ich uczyć od mistrzów życia duchowego, którzy swoje odkrycia utrwalili wieki temu. Na szczęście nikt ich nie zaktualizował… Czytaj dalej
„Mam w tym zbiorze kilka ulubionych tekstów: „Profesor Kruk”, „Pukanie w ramię”, „Skazka”, „Lena”, „Hrabal”, „Jurek”, „Leskow”… Niektóre z nich kończą się za wcześnie, chciałoby się czytać dalej, nie pozostawiać bohaterów w półcieniu, rozstrzygnąć ich los, a nawet, używając siły literatury, zmyślić dobro. W opowiadaniu „Jurek” autor pisze: „Niektóre historie się pamięta, a niektóre pamiętają ciebie i wyciągają rękę, żeby cię poddusić w najmniej spodziewanych chwilach”[2]. W każdym z nas są takie historie i powracają, jak te spisane przez Sołtysa. Z taką samą siłą”.
„Ludzie chętnie udają się w dalekie podróże, zwiedzają egzotyczne kraje, poznają inne zwyczaje, religie, historię. Podejmują ryzyko, narażają się na zmęczenie, długo spłacają bankowe kredyty. A tak mało z nich wybiera się w podróż duchową, która korzysta z innych środków i wymaga odmiennego ryzyka. W taką podróż można wyruszyć w każdej chwili, nie wychodząc z domu, a jest ona równie fascynująca. Czytaj dalej
„Jest wiele sposobów na lekturę Pisma świętego. Można je poznawać, studiując równocześnie uwarunkowania historyczne, kulturę, geografię i obyczajowość. Można czytać je medytacyjnie, rozważać, odnajdywać jego sensy w swoim życiu. Są i tacy, którzy czytają Biblię jak pierwszą lepszą książkę, od deski do deski, ale mają potem tylko mętlik w głowie. Wiem, bo próbowałam… Odbiorcy Biblii przydaje się podstawowa wiedza na jej temat, jednak najważniejszy jest duchowy klimat lektury; odpowiedzi na bardzo osobiste pytania, umocnienie wiary i wewnętrzny pokój. Jeżeli sami nie umiemy skonkretyzować duchowych wrażeń, możemy posłużyć się cudzymi rozważaniami, dbając jedynie o ich jakość. Czytaj dalej
